Το πολιτικό παιχνίδι παίζεται στην κοινωνική βάση
 
Παρασκευή, 24 Νοεμβρίου
αρχική σελίδα | σημειώματα | άρθρα | σχόλια | παρουσιάσεις | όλα τα κείμενα
ΑΡΘΡΟ

Το άρθρο δεν υπαρχει σε αρχείο τύπου file.pdf


ασφάλεια
πολιτιστικές θεωρίες
σκανδαλολογία
Ο περίοπτος πολιτισμός της ασφάλειας
του Κωστή Παπαϊωάννου Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2006
Δημοσιεύτηκε στην ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ της ΚΥΡΙΑΚΗΣ στις 19-02-2006
 
 

Από τον συμβολικό ανασχηματισμό της κυβέρνησης, ένας μόνο συμβολισμός αξίζει να σχολιαστεί. Η μετάθεση του κ. Βουλγαράκη, από την αδυναμία της ασφάλειας, στην αδυναμία του πολιτισμού.

Ο ανασχηματισμός της κυβέρνησης δεν θα αλλάξει τίποτα στον προσανατολισμό της εξουσίας. Η προσαρμογή της στην αυτοκρατορική πολιτική είναι δεδομένη. Η κατάληξη αυτής της πολιτικής δεν θα είναι αίσια. Κανένας, απ' αυτούς που την υπηρετούν, δεν ονειρεύεται κάτι τέτοιο. Αλλά ο αναπροσανατολισμός της ελληνικής κοινωνίας, δεν απαιτεί τον ανασχηματισμό της κυβέρνησης, απαιτεί τον ανασχηματισμό της αντιπολίτευσης. Αυτό όμως είναι αδύνατο. Οι προσπάθειες για την κομματική αναδόμηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. δεν έχουν καμιά ελπίδα και η Αριστερά, μέχρι και στα θεωρούμενα εξτρεμιστικά στοιχεία της, δεν "αγωνίζεται" για τίποτα άλλο, από μια θεσούλα (ίσως το Κ.Κ.Ε. για μια κανονική θέση) στον ήλιο της αυτοκρατορικής ή, τέλος πάντων, της όποιας προκύψει, εξουσίας.

Στην περίπτωση του "σκανδάλου" των υποκλοπών, τα δύο μεγάλα κόμματα αντάλλαξαν τις γνωστές, και προφανώς συμφωνημένες, λεκτικές επιθέσεις. Οι εκπρόσωποι της Αριστεράς προσαρμόστηκαν στις περιστάσεις, μιλώντας αυστηρά για την ανικανότητα της κυβέρνησης να εξασφαλίσει την "θωράκιση" της "χώρας", την στιγμή που οι πάντες διαλαλούν ότι η θωράκιση αυτή, εκτός του ότι είναι τεχνικά αδύνατη είναι και πολιτικά ανεπιθύμητη. Όταν λοιπόν το ζήτημα, του απόρρητου της επικοινωνίας, είναι πολιτικά και τεχνικά ανύπαρκτο, δεν μένει παρά το πολιτιστικό ζήτημα. Αλλά, ως πολιτιστικό ζήτημα, το απόρρητο της επικοινωνίας η κοινωνία το έχει λύσει. Κανένας πολιτισμένος άνθρωπος δεν χώνει τη μύτη του στα μυστικά του άλλου. Κανείς δεν θέλει να μάθει αυτό που άλλος κρατάει μυστικό.

Από την άλλη μεριά, οι υπηρεσίες και οι επιχειρήσεις, της εξουσίας που χώνουν τη μύτη τους (υποτίθεται εν ονόματι της προστασίας μας από τους τρομοκράτες), δεν έχουν τίποτα να μάθουν. Δεν έχουμε τίποτα να κρύψουμε. Αλλά ακόμα κι αν υπήρχαν ανάμεσά μας τρομοκράτες, αυτούς δεν είναι δυνατόν να τους αποκαλύψουν οι κάμερες και οι κοριοί, αλλά εμείς που κινούμαστε γύρω τους. Και εμείς μόνο, μπορούμε να τους κρατήσουμε το χέρι, πριν κάνουν την τρομοκρατική πράξη.

Τελικά οι κινήσεις για κατατρομοκράτηση και τον έλεγχο της κοινωνίας, όπως και οι κινήσεις που αποκάλυψαν τις προηγούμενες ως φούσκες, είναι κινήσεις πολιτιστικές. Το όργιο ασφαλείας των ολυμπιακών αγώνων, αποκάλυψε ότι το πολιτιστικό όνειρο της εξουσίας, είναι ο εγκλεισμός της κοινωνίας σε ένα μεγάλο σπίτι "μεγάλου αδελφού". Το όργιο των υποκλοπών όμως αποκαλύπτει, πως υποψήφιοι έγκλειστοι σε ένα ανάκτορο "μεγάλου αδερφού" είναι οι συμπολιτευόμενοι και αντιπολιτευόμενοι, λειτουργοί της εξουσίας. Το δράμα τους είναι, ότι οι συζητήσεις και οι διαπληκτισμοί τους, τα μυστικά και τα ψέματά τους, θα είναι πολύ βαρετό θέαμα και ακρόαμα. Ως πανταχόθεν θεώμενοι, δύσκολα θα βρουν θεατές για να κάνουν καριέρα.

ΣΕΛΙΔΕΣ ΚΡΙΤΙΚΗΣ: ΤΟΠΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ