Πέρασε σχεδόν ένας χρόνος από την ημέρα οι ΣΕΛΙΔΕΣ ΚΡΙΤΙΚΗΣ πέρασαν στην δυναμική τους μορφή. Σε λίγες μέρες θα έχουν ανέβει και τα τελευταία κείμενα από το παλιό στατικό site.

Στο μεταξύ, έχω προσπαθήσει να παρακολουθώ με τα γραφτά μου την πολιτική επικαιρότητα. Δεν μπορώ να πω ότι είμαι ευχαριστημένος από την επάρκειά μου στις δύσκολες μέρες που περνάμε, αλλά γι αυτό δεν μπορώ να κάνω πολλά πράγματα. Αυτό που θα προσπαθήσω στο επόμενο διάστημα είναι να αναμορφώσω το site ώστε ο αναγνώστης να έχει μια καλύτερη εικόνα του συνόλου των γραφτών που υπάρχουν και επίσης να προβάλλονται τα κείμενα που θα ήθελα να διαβαστούν.

Μέχρι τότε θα παρακαλούσα τους αναγνώστες μου να ρίχνουν μια ματιά στις αναφορές, πατώντας το κόκκινο βέλος το πρώτο κάτω από την λέξη περιεχόμενα, διπλα στην εγγραφή "κατα αναφορά".

23/05/2010
Κ.Π.

Η κρίση οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε μια σύγκρουση της οποίας το διακύβευμα είναι η κοινωνική προοπτική. Αυτό άλλωστε είναι και το νόημα της κρίσης. Από την μια μεριά της σύγκρουσης έχουν παραταχθεί ήδη το πλήθος των επιτελών των κάθε είδους και ποικιλίας εξουσιαστικών επιτελείων. Από την άλλη μεριά αργά ή γρήγορα θα παραταχθεί το πλήθος των ανθρώπων της κοινωνικής βάσης, αυτών που δεν ελπίζουν να γίνουν επιτελείς, αυτών που δεν έχουν να χάσουν παρά μόνο τις αλυσίδες τους, αυτών που έχουν να κερδίσουν τον κόσμο όλο.

Παρατίθεται ένα άρθρο της "Αριστεράς!", κομματικού οργάνου της ΚΟΕ, που επιχειρούσε έναν σχολιασμό των αποφάσεων του 16ου Συνεδρίου του Κ.Κ.Κίνας καθώς και η κριτική του. Τα δύο κείμενα είχαν ανέβει στο indymedia τον Δεκέμβριο του 2002.

Υπάρχει ένα «Μέτωπο Αλληλεγγύης & Ανατροπής». Θα ήταν καλύτερα να το έλεγαν Μέτωπο Αμηχανίας και Αναρώτησης γιατί είναι φανερό ότι υπάρχει αμηχανία για την κατεύθυνση της αλληλεγγύης και αναρώτηση για το αντικείμενο της ανατροπής. Τέλος πάντων στο πλαίσιο του μετώπου, την προσεχή Πέμπτη, 27-05-2010, οργανώνεται μια μεγάλη συγκέντρωση στο Σπόρτινγκ στην οποία θα μιλήσουν ο Αλέκος Αλαβάνος, ο Χρήστος Κατσούλας, η Μαρία Μπόλαρη με τον ανατριχιαστικά κακόγουστο τίτλο: Αγώνας μέχρι τέλους !!!

Μια συνοπτική απάντηση στο ερώτημα που πάει η Αριστερά όπως το έθεσε η εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ. Η Απάντηση ακόμα πιο συνοπτικά είναι: Η Αριστερά των επιτελείων έχει τελειώσει. Η ελπίδα της κοινωνίας είναι να αναδειχτεί η Αριστερά της κοινωνικής βάσης.

Περίληψη: Η σημερινή υπαρκτή Αριστερά (των επιτελείων) είναι λειτουργικά συνδεδεμένη με το εξουσιαστικό σύστημα. Δεν καλύπτει τις ανάγκες της κοινωνίας αλλά και δεν υπάρχει δυνατότητα να διορθωθεί. Η κοινωνία πρέπει να απαλλαγεί από την αυταπάτη της "υπαρκτής" Αριστεράς όπως απαλλάχτηκε από την αυταπάτη του "υπαρκτού" σοσιαλισμού. Η κοινωνία δεν μπορεί παρά να γεννήσει έναν σύγχρονο φορέα Αριστερής πολιτικής. Απαραίτητη για την γέννηση αυτή είναι η επιστροφή στην αφετηρία της θεωρίας για την κρίση.

Το παρακάτω κείμενο είναι απάντηση σε ένα ωραίο πραγματικά κείμενο του Στρατή Μπουρνάζου με τίτλο: εμείς μιλάμε για ανθρώπινες ζωές που δημοσιεύτηκε στα ενθέματα της Αυγής στις 09/05/2010. Το θέμα του ήταν ο θάνατος τριών εργαζομενων της Μαρφίν στην διάρκεια της διαδήλωσης 05/05/2010.

Τα συμβούλια των πολιτικών αρχηγών έτσι κι αλλιώς είναι ντεμοντέ από καιρό, αλλά οι αρχηγοί της Αριστεράς τα γουστάρουν. Η μεν γραμματεύς Αλέκα γιατί της παρέχουν την ευκολία για να το παίζει έξω από το σύστημα από το πιό μέσα που γίνεται, ο δε Πρόεδρος Τσίπρας γιατί του δίνουν την ευκαιρία να καμαρώνει σαν γύφτικο σκεπάρνι που είναι πολιτικός αρχηγός. Να όμως που σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς η συμμετοχή είναι δύσκολη.

Σχόλιο για τον τραγελαφικό ρόλο που προσπαθεί να παίξει ο Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας με αφορμή την επίσκεψή του στον Αρχιεπίσκοπο. Τι δείχνουν οι θέσεις του ΣΥΝ σχετικά με την εκκλησία.

Σχόλιο, με αφορμή ένα κείμενο παρέμβασης της κας Ελένης Πορτάλιου που αναφέρεται στην "κακοδαιμονία" της Αριστεράς, που αποφεύγει τα στερεότυπα για να (...) καταλήξει στην μητέρα όλων των αριστερών στερεοτύπων που είναι ότι το φιλί της ζωής στην Αριστερά θα το δώσουν οι αποκλεισμένοι.

Άκουσα, με τα αυτιά μου, τον Πρόεδρο Τσίπρα να λέει: "η παράταξη που έχω την τιμή να εκπροσωπώ... ", εννοώντας τον ΣΥΡΙΖΑ, και αναρωτήθηκα τι μπορεί να σημαίνει το γεγονός ότι ένας πολιτικός μπορεί να κάνει μια τέτοια δήλωση ανερυθρίαστα. Τι σημαίνει για τον ίδιο είναι γνωστό: ότι προφανώς ο Τσίπρας δεν έχει Τσίπα, αλλά τι μπορεί να σημαίνει για την πολιτική της Αριστεράς;

Ένα σχόλιο για τον απαράδεκτα πρόχειρο τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζεται η κρίση από τους επίσημους εκπροσώπους της Αριστεράς και για την συγκεκριμένη περίπτωση από τον Πρόεδρο Τσίπρα. Η ευθύνη του κόσμου της Αριστεράς για την αδυναμία να υπάρξει μια πραγματική Αριστερά.

Σχόλιο για το εκνευριστικό χαμόγελο του Πρόεδρου του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα που είναι φανερό ότι έχει παρεξηγήσει τον ρόλο του.

Η περίπτωση της "αντιμετώπισης" από το σύστημα της γρίπης των χοίρων, δείχνει μια πλευρά του φασισμού που αναπτύσσεται σήμερα αλλά δείχνει και τον δρόμο για την πολιτική οργάνωση της κοινωνίας, που θα την θωρακίσει απέναντι στον φασιστικό κίνδυνο.

Γιατί ο "πολιτικός όρκος" που ζήτησε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ είναι μια α-πολιτική παγίδα από τους ηγέτες του στο ίδιο το κόμμα του οποίου απλώς προεδρεύει

Το προηγούμενο σημείωμα δημοσιεύτηκε εδώ στις 9 Μαΐου 2010. Αφορούσε το πάνδημο έγκλημα της Μαρφίν που κατά τραγική ειρωνεία ήταν και το μοναδικό συναπτό αποτέλεσμα της "μεγάλης διαδήλωσης" της 5 Μαΐου 2010. Οι επιτελείς των πολιτικών οργανώσεων έχουν  το θράσος να κομπάζουν ακόμα για την διαδήλωση που οργάνωσαν. Τις τεράστιες πολιτικές τους ευθύνες για το έγκλημα (νομίζουν ότι) τις σκέπασαν με υποκριτικές τους δηλώσεις για την δήθεν θλίψη τους για τον φόνο και ρίχνοντας το ανάθεμα σε κάποιους "άγνωστους" εγκληματίες που "βρέθηκαν" μέσα στις τάξεις τους και τάχα δεν μπορούν να "αμαυρώσουν" τους αγώνες των οποίων ηγούνται αυτοί οι ανεκδιήγητοι στρατηγοί της συμφοράς.

Με άλλα λόγια, αυτά που λέγανε οι επιτελείς του κυβερνητικού υποσυστήματος και τα παπαγαλάκια τους, για το δικό τους πολιτικό έγκλημα που ξεσήκωσε την Ελλάδα τον Δεκέμβρη του 2008 τα λένε τον Μάη του 2010 με μεγαλύτερο θράσος οι επιτελείς και τα παπαγαλάκια του υποσυστήματος της Αριστεράς. Για να σκεπάσουν ένα διπλό πολιτικό έγκλημα, πέρα από την τεράστια ηθική σημασία που είχε ο φόνος αυτός καθ' εαυτός. Διπλό γιατί καθυστερεί επικίνδυνα την συνειδητοποίηση της κοινωνικής βάσης, από την μια μεριά ξεφτιλίζοντας την έννοια του οργανωμένου αγώνα και από την άλλη μεριά δίνοντας την άνεση στο φασιστικό κκε να παρουσιάζει τις στρατιωτικές παρελάσεις του παμε σαν περιφρούρηση.